در سرزمین های اشغالی
عرب های 1948حق حکومت ندارند

خبرگزاری قدس (قدسنا) |  یادداشت مهمان

در شب ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ (۵ آبان ۱۴۰۵)، وضعیت نتایج روی کاغذ ساده به نظر می‌رسید: چهل‌وهشت کرسی برای احزاب مخالف (اپوزیسیون) یهودی و نوزده کرسی برای دو لیست عربی. مجموع این‌ها یعنی ۶۷ کرسی، یعنی بیشتر از حد نصاب لازم در مجلس (کنست). اما سیاست در رژیم صهیونیستی از آنجا که این اعداد تمام می‌شوند، شروع نمی‌شود؛ بلکه تازه کارش را شروع می‌کند تا کرسی‌ها را به شرط و شروط تبدیل کند و دیگران را کنار بگذارد. احزاب عربی که تغییر دولت را روی کاغذ ممکن کرده بودند، در نظر برخی از شرکای احتمالی‌شان، خود به دلیلی تبدیل شدند که این تغییر را غیرقابل‌پذیرش می‌کند.

داستان انتخابات ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ (۵ آبان ۱۴۰۵) همین‌جا نهفته است: نه در پیروزی یک طرف و شکست طرف دیگر، بلکه در فاصلهٔ میان «مشروعیت رأی» و «مشروعیت صاحب رأی». لیست مشترک ۱۱ کرسی و لیست متحد عربی (راعم) ۸ کرسی به دست آوردند. مشارکت در شهرها و روستاهای عرب‌نشین و دروزی طبق برآورد مؤسسه به اصطلاح دموکراسی رژیم صهیونیستی به حدود ۷۷ درصد رسید و در برخی تجمعات بدوی در نقب تا نزدیک ۸۰ درصد پیش رفت.

رأی‌دهندگان عرب با قدرت پای صندوق‌های رأی آمدند اما حضور در پای صندوق رژیم صهیونیستی، به معنای حضور بر سر میز قدرت نیست.

برای بسیاری، رأی دادن صرفاً یک همه‌پرسی در مورد هویت دولت نبود؛ بلکه پرسشی بود دربارهٔ خانه‌ای که ویران می‌شود، زمینی که کوچکتر می‌شود، فرزندی که ممکن است به خاطر جرایم واهی شب به خانه برنگردد، و پلیسی که امنیت آن‌ها را در اولویتی که شایستهٔ آن هستند قرار نمی‌دهد. این مسائل در کارزارهای هر دو لیست حاضر بود، هرچند با روش‌های مختلف.

گادی آیزنکوت با چهار شرط برای کسانی آمد که می‌خواهند به دولت او بپیوندند: به رسمیت شناختن رژیم صهیونیستی به عنوان دولتی یهودی، دموکراتیک، لیبرال و برابر. وی با شعار پایبندی به ارزش‌های اعلامیهٔ استقلال؛ پذیرش خدمت نظامی برای همه، به رسمیت شناختن حماس به عنوان سازمانی تروریستی و تلاش برای پایان دادن به توانمندی‌های نظامی و حاکمیتی آن در غزه پای به عرصه گذاشت.

شرط اول، یعنی به رسمیت شناختن رژیم صهیونیستی به عنوان «دولتی یهودی، دموکراتیک، لیبرال و برابر»، در نگاه اول مصالحه‌جویانه به نظر می‌رسد، اما در عمق، همان ساختار صهیونیستی را بازتولید می‌کند: دولتی با اکثریت یهودیِ صاحب حاکمیت، و حقوق فردی برای سایر شهروندان. برای اعراب ۴۸، این به رسمیت شناختن به معنای پذیرش «سلسله‌مراتب شهروندی» است.

شرط دوم یعنی «پایبندی به ارزش‌های اعلامیهٔ استقلال» هم گیج‌کننده است؛ چون رژیم صهیونیستی قانون اساسی مکتوب ندارد و در مقابل، کنست در سال ۲۰۱۸ (۱۳۹۷) «قانون قومیت» را تصویب کرد که حق تعیین سرنوشت را منحصر به ملت یهود می‌داند. یعنی اعراب 1948 در حکومتی رای دادند که قانونی دارد که آنها را برابر با یهودیان نمی داند و حق حکومت ندارند.

شرط سوم یعنی «خدمت برای همه»، در ظاهر برابری را نشان می‌دهد، اما درگیر مذاکراتی است که بخش اصلی آن پیرامون خدمت «یهودیان حریدی» است. در ۶ نوامبر ۲۰۲۶ (۱۵ آبان ۱۴۰۵)، آویگدور لیبرمن آمادگی خود را برای گفتگو با احزاب حریدی بر سر خدمت نظامی اعلام کرد، در حالی که همچنان بر مخالفت خود علیه دولتی که بر احزاب عرب تکیه کند اصرار داشت. بدین ترتیب از حضور اعرب به عنوان پوششی برای حل‌وفصل یک نزاع داخلی یهودی استفاده می‌شود، در حالی که عرب 1948، چه خدمت کند و چه نکند، شهروندی «مشروط» باقی می‌ماند.

سپس شرط چهارم می‌آید تا برنامهٔ دولت را به «امتحان وفاداری» تبدیل کند. هر دو لیست عربی حملهٔ ۷ اکتبر (۱۵ مهر ۱۴۰۲) و خشونت علیه غیرنظامیان را محکوم کردند، اما از نمایندهٔ عرب خواسته‌شد پیش از آنکه مطالبه‌اش شنیده شود، «بی‌گناهی سیاسی» خود را ثابت کند. به آن‌ها می‌گویند: شما متهم هستید تا زمانی که خلاف آن را ثابت کنید؛ و حتی وقتی خلاف آن را ثابت کردید، باز هم متهم بودن اصل باقی می‌ماند.

در این میان، شاید به نظر برسد که در صحنهٔ سیاسی اعراب، تفاوت تاکتیکی وجود دارد: «راعم» ادغام مشروط را تجربه کرد و «مشترک» بر تأثیرگذاری از جایگاه چالش و از بیرون دولت شرط بست. اما این تفاوت به همان سقف صهیونیستی برخورد کرد. لیبرمن در ۶ نوامبر ۲۰۲۶ (۱۵ آبان ۱۴۰۵) آمادگی‌اش برای مصالحه با حریدی‌ها را اعلام کرد اما مخالفت صریح خود علیه پیوستن احزاب عرب به دولت را حفظ کرد. تجربهٔ قبلی مشارکت «راعم» در ائتلاف سال ۲۰۲۱ (۱۴۰۰) هم ثابت کرد که باز شدن درِ مشارکت، یک استثنای موقت بوده، نه تغییری در قواعد بازی.

در نظام سیاسی رژیم صهیونیستی، عدد ۶۱ صرفاً یک اکثریت پارلمانی نیست؛ یک «آستانهٔ وجودی» است. کسی که ۶۱ کرسی داشته باشد، دولت دارد. ارقام در این انتخابات واضح بود: آیزنکوت با چهار حزبش ۴۸ کرسی دارد. با «راعم» (۸ کرسی) به ۵۶ می‌رسد. با دو لیست عربی (۱۹ کرسی) به ۶۷ می‌رسد. اما ۶۷ دولت نیست؛ توصیه است. برای تشکیل دولت،  رأی اعتماد ۶۱ نماینده لازم است، نه صرفاً امضایشان پای تکلیفنخست وزیر. به همین دلیل درست نیست گفته شود صدای عرب «به حساب نمی‌آید»؛ اتفاقاً در محاسبات کرسی‌ها با دقت زیاد به حساب می‌آید.

حتی تا ۷ نوامبر ۲۰۲۶ (۱۶ آبان ۱۴۰۵)،اسحاق هرتزوگ هنوز اعلام نکرده بود چه کسی را مأمور تشکیل دولت می‌کند و یکشنبه ۸ نوامبر (۱۷ آبان) را برای تصمیم‌گیری تعیین کرد. یعنی پیروزی عددی اپوزیسیون هنوز پیروزی اعراب ۴۸ نبود؛ نوزده نماینده‌ای که اکثریت عددی دادند، خارج از اتاق تشکیل دولت باقی ماندند.

در ۶ نوامبر ۲۰۲۶ (۱۵ آبان ۱۴۰۵)، داده‌های «ابتکارات ابراهیم» نشان داد که شمار قربانیان قتل در جامعه عرب 1948 از آغاز سال به ۱۹۷ نفر رسیده است. پشت این عدد، زندگی روزمره‌ای نهفته است که منتظر تکمیل ائتلاف نمی‌ماند: خانواده‌هایی که امنیت می‌خواهند، شهرها و روستاهایی که خواستار پاسخی فعال به جرایم سازمان‌یافته هستند، و شهروندانی که می‌خواهند امنیت‌شان به عنوان یک وظیفهٔ عمومی دولت صهیونیستی  با آن‌ها رفتار شود، نه یک پروندهٔ محلی. در کنار این‌ها، تخریب خانه‌ها و تبعیض در بودجه‌ها ادامه دارد.

پارادوکس اینجاست که دقیقاً همین مسائل باعث شد رأی‌دهندگان عرب با این شدت پای صندوق بیایند، اما نظام سیاسی، از طریق شروط چهارگانه، این مطالبه را به پرسش هویت تبدیل کرد: «تو کی هستی؟» به جای «چه نیاز داری؟» و وقتی نیاز به هویت تبدیل شود، حل آن غیرممکن می‌گردد.

در نهایت، در ۸ نوامبر ۲۰۲۶ (۱۷ آبان ۱۴۰۵)، اسحاق هرتزوگ موعد اعلام تصمیم خود را تعیین کرد. این یک پیروزی عددی برای اپوزیسیون و شکستی نمادین برای نتانیاهو بود، اما پیروزی اعراب ۴۸ نبود. فاصلهٔ میان صندوق رأی و میز قدرت، فاصلهٔ فیزیکی نیست؛ فاصلهٔ سیاسی و هویتی است. صندوق می‌گوید: «تو شهروندی». میز قدرت می‌گوید: «تو شهروند نیستی». دموکراسی‌ای که از برخی شهروندانش می‌خواهد پیش از آنکه اجازه یابند نماینده باشند، صلاحیت شهروندی خود را ثابت کنند، دموکراسی‌ای است که دقیقاً طبق طرح خود عمل می‌کند: دموکراسی برای اکثریت، و «کنترل و طرد» برای اقلیت.

انتهای پیام/20